Մայր Հայաստան (Посвящается моей маме)

Victoria Davydova
(Saint-Petersburg, Russia)

Посвящается моей маме

Մայր Հայաստան

Мы часто сравниваем Родину с матерью. Но задумываемся ли о том, с чем это связано?

Многие могут объяснить это тем, что Родина, родная страна, в которой мы выросли это тот же самый родной дом, где мать заботилась, воспитывала и ругала нас за проступки.

Однако какое количество из нас озвучит обязанности перед Родиной в соответствии с долгом  перед нашими Матерями?

Почему мы так критичны к стране, которая дала наше начало, забывая в этот момент, что если Армения – наша Мать, то ведь какой бы ни была Ваша мама – Вы все равно любите ее.

Родителей не выбирают, Родину тоже? Достаточно ли просто любить Армению безо всяких тому подтверждающих действий?

Вы можете сказать, что любите Вашу родную Маму, безумно скучаете по ней и считаете ее лучшей, в то время как даже забыли, как она выглядит, все ли с ней хорошо, не звоните и не приезжаете ее навестить, чем то помочь, посмотреть в глаза и подержать за руку?

Вряд ли такую любовь можно назвать настоящей.

Вы скажете: «Армения отвергла нас; там невозможно жить; я не могу выносить местный менталитет» и т.д.

Но будьте честны, разве Вы никогда не ругались с родителями? Разве Вы никогда не злились на родную Маму? Разве не причиняла она Вам как физическую, так и душевную боль с самого детства?

Ваш ответ будет: «Это все было в рамках воспитания».

Тогда примите все то, что Вы считаете плохим в Армении – элементом воспитания Вашего духа, характера, силы воли. Примите, и даже если кто-то будет Вас оскорблять, считайте, что это всего лишь слова Вашей Матери в пылу гнева.

Протяните руку Армении, как если бы Вы это сделали в случае примирения с Мамой, сделайте первый шаг, забыв все старые обиды, обнимите Вашу Родину искренне, как обнимаете родную Мать. И вы почувствуете, что между вами больше нет недопонимания, потому что только материнское сердце может прощать, не оставляя сомнений.

В завершении я бы хотела привести небольшую легенду, которую в детстве мне рассказала моя бабушка:

Когда то один юноша влюбился в жестокую девушку и был готов ради нее на все.

Но однажды она спросила его:

-В самом деле, ты любишь меня?

На что он ответил:

- Да, конечно, я люблю тебя больше своей жизни!
- Если так, то, что ты готов отдать мне?
- Все что захочешь, я готов отдать тебе все, что у меня есть!
- Тогда принеси мне сердце своей матери!
- Как? Но ведь, ты просишь меня о невозможном?!
- Значит, ты не любишь меня так сильно, уходи и не возвращайся без того, что я попросила.

Бедный парень ушел от нее в печальном настроении, ведь он не мог осуществить ее желания… Таким он пришел домой. Мать, увидев же его грусть, спросила, в чем дело.

- Понимаешь мама, я влюблен в одну красивую девушку, я люблю ее больше жизни, но она не хочет быть со мной…
- Почему?
- Ей нужно твое сердце в доказательство моей любви…
- Раз так сынок, то возьми его, ведь я твоя мама, и больше всего на свете я хочу твоего счастья.

И он забрал сердце матери и направился к своей любимой. Юноша был так рад тому, что девушка наконец будет с ним, что бежал как ошалелый и споткнулся о камень. Когда он упал, сердце выкатилось из его рук… И вдруг в тот момент он услышал голос, который исходил от вырванного сердца его Матери:

“Джан, сынок, ты упал? Тебе больно? Ес ко цавет танем”
(с армянского:  “я заберу твою боль себе”)

И только тогда он понял, что потерял в своей жизни, и что самым заботливым может быть лишь сердце матери.

Նվիրվում է մայրիկիս

Մայր Հայաստան

Մենք հաճախ ենք համեմատում հայրենիքը մոր հետ: Սակայն մտածու՞մ ենք արդյոք, թե դա ինչով է պայմանավորված: Շատերը կարող են դա բացատրել այն փաստով, որ Հայրենիքը, այն երկիրը, ուր մենք ծնվել-մեծացել ենք, դա այն նույն հարազատ տունն է, որտեղ մեր մայրը հոգ է տարել մեր մասին, դաստիարակել է մեզ ու բարկացել հարկ եղած դեպքում:  Սակայն մեզնից քանի՞սն են կատարում պարտականությունները Հայրենիքի նկատմամբ նույն կերպ, ինչպես հարազատ մայրերի նկատմամբ:

Ինչու՞ ենք մենք այդքան քննադատաբար վերաբերվում մի երկրի, որը տվել է մեզ սկիզբ, ինչու՞ ենք այդ պահին մոռանում, որ եթե Հայաստանը մեր մայրն է, ապա ինչպիսին էլ լինի մայրը, դուք միևնույն է սիրում եք նրան:

Ծնողներին չեն ընտրում, Հայրենիքը նույնպե՞ս: Բավակա՞ն է արդյոք միայն սիրել Հայաստանը առանց դա փաստող որևէ քայլերի:

Դուք կարող եք ասել, որ սիրում եք ձեր հարազատ մայրիկին, անսահման կարոտում եք նրան ու միայն լավն եք ցանկանում, մինչդեռ իրականում մոռացել եք, թե նա ինչ տեսք ունի, լավ է արդյոք, մինչդեռ չեք զանգում նրան ու չեք այցելում, որ ինչ-որ բանով գոնե օգնեք, նայեք աչքերին ու բռնեք ձեռքը… Դժվար թե այդպիսի սերը կարելի է իսկական համարել:

Դուք կասեք. «Հայաստանը մեզնից երես է թեքել, այնտեղ հնարավոր չէ ապրել, ես տանել չեմ կարողանում տեղի մտածելակերպը» ու էլի նման բաներ:  Բայց եկեք ազնիվ լինենք. արդյոք դուք երբևէ չե՞ք վիճել ծնողների հետ, երբևէ չե՞ք բարկացել ձեր մոր վրա, արդյո՞ք նա մանկուց ի վեր ձեզ երբևէ ֆիզիկական ու հոգեկան ցավ չի պատճառել: Ձեր պատասխանը կլինի. «Այդ ամենը դաստիարակության մի մասն էր»:

Այդ դեպքում այն ամենն, ինչ դուք Հայաստանում համարում եք վատ, ընկալեք որպես ոգու, կամքի, բնավորության կոփման ու դաստիարակության մի մաս: Ընկալեք դա այդպես, ու նույնիսկ եթե ձեզ ինչ-որ մեկը վիրավորի, թող դա ձեզ թվա մոր բարկության պես մի բան:

Ձեռք մեկնեք Հայաստանին, ասես դա մոր հետ հաշտվելու մի քայլ լինի: Դուք արեք այդ առաջին քայլը, մոռացեք հին ցավերը, ի սրտե գրկեք ձեր Հայրենիքը, գրկեք ինչպես հարազատ մորը կգրկեիք: Ու դուք կհասկանաք, որ Ձեր միջև չհասկացված բաներ չեն մնա, որովհետև միայն մայրական սիրտը կարող է ներել, ներել առանց երկմտանքի:

Where does it Hurt? Ո ՞րտեղ է ցավում:

Natalie Abrahamian
(Los Angeles, CA, USA)

I vividly remember the day when I first held my tickets in my hand. I think it was on a rainy day in November. It felt very surreal to know that I had been preparing for this trip to Armenia for about two years, and I finally had a concrete departure date. Now, I’ve been back home for about a week, and I can’t help but reflect back to my experience with a smile on my face.

I left my home in America with no expectations whatsoever. Regardless of what my peers and family members advised me to do, I was hesitant to believe that this “cookie-cutter” representation of Armenia was going to be waiting for me 7,000 miles away. I couldn’t have been more right.

Through my experience in the motherland, I was able to expose myself to a unique academic opportunity that was crafted by my own hands, but absorbed by the ears and wounds of local physicians and patients, respectively. My mentors at Fund for Armenian Relief and Yerevan State Medical University profoundly helped ripen my experience in Armenia. It’s such an amazing feeling to be able to discuss new research findings in cholinesterase inhibitor drugs and the concept of health insurance policy with those who not only want to listen, but also want to give.

I can confidently say that I learned much more than I taught during my experience in Armenia. I learned about how green the fields of Kharabagh become during the summertime. I learned about the multiple types of fermented fruit that can be used to distil vodka. I learned about what its like to live without water for a few days. Most importantly, I learned how to push my limits.

Life is never only about the four walls that we find ourselves in. My experience in Armenia helped me break that fourth wall and discover what it feels like to be on the other side.

I want to complete my entry with a little story that will always stay in my heart:

A few days before I left Armenia, I was completing my regular rounds at a nursing home in the Bangladesh region of Yerevan for my geriatric risk prevention intervention project. I had the opportunity to interview about one hundred older adults that day, and almost every single one of them complained about pain, hopelessness, or another issue with their quality of life.

I had finally reached the door of my last older adult of the day. I knocked, and he accepted me into his room with a warm welcome.

I asked him the standardized set of questions, and as I was getting ready to leave, he mentioned that he wanted to share something with me. I listened with open ears.

He said, “Dear girl, look at me. I know that I am completely blind and have no right leg or left arm, but that doesn’t mean anything to me. I have never been happier in my life”.

He then proceeded to ask me to cover my eyes for a few seconds and asked, “ See what I mean?”

Նաթալի Աբրահամյան
(Լոս Անջելես, ԱՄՆ)

Ես հստակորեն հիշում եմ այն անձրեւոտ օրը նոյեմբեր ամսուայ մեջ, երբ ես առաջին անգամ բռնել էի իմ տոմսերը ձեռքերիս մեջ: Շատ տարօրինակ զգացվում էր իմանալը որ, երկու տարուայ Հայաստանի հետ կապուած գործերը պատրաստելից ետք, ես վերջապես մի կոնկրետ մեկնելու օր ունէի: Հիմա, ես արդեն վերադառցել եմ տուն, եւ ժպիտով վերհիշում եմ իմ փորձառություններս:

Ես թողեցի իմ տունը Ամերիկայում առանց ոեվէ մի բան սպասելով: Անկախ այն ինչ իմ ընկերները կամ ընտանիքի անդամները խրատեցին ինձ Հայաստանի մասին, ես տատանվում է հավատալ որ այս ստանդարտացված ներկայացուցչությունը պատրաստ ինձ սպասում էր 7000 մղոն հեռու…

Nel mezzo del cammin di nostra visita…

Cristina Nerguizian
(Uruguay)

Estoy a mitad de camino. Un mes y medio en Armenia.

Cuando me “obligo” a escribir, no me sale. Cuando viene solo, no puedo contener el impulso verborrágico y doy rienda suelta a mi lápiz o teclado.

Estoy a mitad del camino de mi viaje. Cada día en Armenia es distinto y único. A pesar de venir todos los días a trabajar, y tener clases dos veces por semana, la rutina aquí no existe.  Cada situación se torna una gran historia por contar. Cada rincón es ideal para una gran fotografía.

Y miro hacia atrás. Veo que muchas cosas han pasado y trato de explicarme cómo llegué hasta aquí. Oportunidades. Nadie te las lleva hasta la puerta de tu casa. Hay que salir a buscarlas. Entonces: estoy aquí gracias a varias personas; si, pero también estoy aquí gracias a mí misma. No temo en pecar de egoísta, porque estoy convencida de esto.

Un mes y medio es mucho tiempo para muchas cosas. Para mí, ésto recién empieza. Y estoy segura de que no me voy a dar cuenta, y de repente, me voy a estar yendo. Pero no me asusta ni me entristece. Hace menos de un año cuando vine, creí que pasaría mucho tiempo hasta que volviera a Armenia, o que no podría volver.  Hoy estoy convencida de que varias serán las veces que la vida me permita volver a casa. Cuando llegué, vi el cartel en el aeropuerto: “parí veratardz”. Me pareció lindo, aunque simplemente poético, y nada más. Ahora, a la mitad del camino, me doy cuenta de que es cierto.

Armenia me atrapó. Ahora no puedo evitar desear volver. ¡Y ni siquiera me fui!

Les Couleurs Sublimes de l’Artsakh

Marie Khatchikian
(France)

Me voila revenue de 5 jours intances avec l’organisme “Janapar” afin de baliser des chemins de randonnees dans les montagnes d’Artsakh.

1er jour, j’ai decouvert les montagnes de Shushi. Grandiose ! Un panorama exceptionnel, a la fois sec et d’un vert claire superbe. Parfois il m’arrivait de marcher seule, la tete dans mes pensees : des pensees qui allaient tout droit vers ma famille. J’imaiginais la vie qu’avait pu avoir mon arriere grand mere avant qu’elle quitte le pays lors du genocide. Je pensais a ma grand mere, qui est en France et qui a la maladie d’alzheimer et avec qui je ne pourrai pas partager ces souvenirs…

Un premier jour ou je me suis ressourcee, puisqu’en Armenie ou a Artaskh, je me sens chez moi.

2eme jour, le planning un peu perturbe, nous avons fait une grosse balade avec Raffi, qui est a la tete de ce projet, accompagne de sa femme Tina. L’ambiance etait au rendez-vous, nous formions une bonne equipe avec Varak, un volontaire de la Birthright Armenia et Azqanaz qui fait parti du staff de la Birthright Armenia.

3eme et dernier jour de hiking, nous nous sommes enfonces dans les forets d’Artsakh avec 2 guides pour nous accompagner  ainsi que “Arach”, notre cheval vaillant, qui nous aidait lorsque nous etions fatigues. Le paysage est a couper le souffle. Plus humide que le 1er jour, des couleurs sublimes…

Nous etions seul, dans cette etendue de verdure. 8h de marche au total pour se render au sommet, ca vaut le detour ! Une fois la haut, nous nous sommes retrouves nez-a-nez avec “Kachaghakaberd”. Cette forteresse constuite sur un bout de montagne, comme detachee  des autres, habritait autrefois des guerriers.

Maintenant, je suis de retour a Yerevan, assez nostalgique, je me trouvais bien dans ce petit bout du monde. Merci a Raffi et Tina pour leur gentillesse et ces decouvertes extraordinaire.