Ճանապարհի ձայները

Աշոտ Փափազյան
(Ֆրանսիա)

Անցյալ շաբաթ օրը, ես որոշեցի գնալ Գտչավանք: Այս վանքը, կառուցվել է տասներորդդ դարում, և գտնվում է Հադրութ շրջանում`Տող գյուղի մոտ: Այդ պատճարով, արթնացա ժամը ութին, շուտ նախաճաշեցի և գնացի Ստեփանակերտի ավտոկայարան: Այնտեղ հարցրեցի և գտա ավտոբուսը դեպի Հադրութ քաղաքը, որի մեջ արդեն շատ մարդիկ էին նստում: Գնալիս, կանգնած էի: Ստեփանակերտից մեկնելիս, ամեն հինգ րոպե, նոր ուղևոր էր մեկնում: Ինչպես միշտ, երաժշտությունն ավտոբուսում վատ և բարձր էր, բայց վերջապես լավ անցավ որովհետև խաղացի մի անուշիկ մանկիկի հետ: Հետո ծանոթացա մի երիտասարդի`Սասունի հետ, ով ապրում է Գտչավանքի մոտ և ինձ առաջարկեց բարձրանալ վանք իր գյուղից: Փոխանակեցինք մեր հեռախոսի համարները և մի քիչ հետո իջա և նստեցի մի ավտոբուս, որը գնում էր դեպի Տող:

Կար մի կին, ով ինձ ճանաչեց: Նա ինձ տեսել էր հեռուստացույցով: Ես հասա Տող և հարցրեցի ճանապարհը դեպի Գտչավանք առաջին մարդուն ում հանդիպեցի: Երիտասարդը`Արսեն, և մի ծերունի ինձ ասացին, որ Գտչավանք մենակ բարձրանալ անկարելի և վտանգավոր է, ձյան և կենդանիների պատճառով: Այդ ժամանակ հիշեցի, որ Նառան, Շուշիի Նարեկացի արվեստի միության տնօրենն ինձ տվեց իր ընկերոջ համարը, որ զանգեմ երբ հասնեմ: Կարծես հրաշք` Արմենն եկավ և միասին այցելեցինք մի հին մելիկական տուն: Այնտեղ ծանոթացա մի մարդու հետ ով վերանորոգում է այս տունը և ուրիշ տներ, որ քանդվել էին պատերազմի ժամանակ: Արմենն ինձ ցույց տվեց այն ավիրված տունը, որտեղ նա ապրում էր իր ընտանիքի հետ: Նա պատմեց, որ կռիվը հայերի և թուրքերի միջև սկսվեց Տող գյուղից և կամաց-կամաց տարածվեց:

Force d’attraction

Achod Papazian
(Ile-De-France, France)

S’il y a bien quelque chose d’inexplicable et de passionnant dans cette aventure arménienne que je poursuis, c’est la force d’attraction que le pays, que la terre opère sur moi. Il y a plus d’un an et demi déjà que ma décision s’est prise : Partir. Au départ, ce projet m’est apparu comme une révélation, une fuite pour échapper à la vie que je menais en France et qui m’embarquait doucement mais tranquillement vers la névrose. Partir, mais où ? Et pour quoi faire ? Déjà, le volontariat m’est apparu comme une formidable opportunité de m’oublier et de me mettre au service des autres tout en voyageant. Mais toujours la destination, le véritable objectif faisait défaut. C’est en parcourant une interminable liste de projets classés par pays que mon chemin a croisé celui de l’Arménie. Partir en Arménie. L’idée a germé en moi et est devenue de jour en jour de plus en plus significative, de plus en plus obsessionnelle. Avec l’aide du CIDJ de Paris, je me suis lancé dans l’élaboration de mon projet dans le cadre du Service Volontaire Européen.

Ma mission en Arménie aurait consisté à animer des ateliers de musique, d’art plastique et des cours de français à l’orphelinat Zatik d’Erevan, mais faute d’accords sur les subventions mon projet chéri est tombé à l’eau. Je vous laisse imaginer dans quel état je me trouvais lorsque ce projet dans lequel j’avais placé tout mes espoirs s’est volatilisé. Les mois suivants, je me trouvais dans une sorte de léthargie et d’amertume, ne sachant où me diriger sur cette planète et m’efforçant d’oublier mon idée saugrenue de voyage. Cependant, une force sourde était toujours là, qui m’a poussé à m’inscrire et à participer au Phonéton 2010 – une collecte massive de dons organisé par le Fonds Arménien de France pour venir en aide au développement de l’Arménie et du Karabagh. Dans le centre d’appel, j’étais assis à côté d’une arménienne venue d’Allemagne. 

Armenia: My Vibrant Immortal Motherland

Shake Khachatrian
(North Hollywood, CA, USA)

For twenty-one years I’ve always dreamt and thought about Armenia, my grandfather, the genocide, my father.  I re-lived the 1988 ferocious earthquake that took my father’s life, in my mind, over and over, and despite the gloomy childhood memories I could not erase from my mind, I always had the desire to return to my homeland, which had become an imaginary, foreign, painful place for me. After a long contemplation, I knew my work in Armenia would be useful and rewarding, thus I signed up to volunteer with Our Lady of Armenia Boghossian Education Center via Birthright Armenia for summer 2010. As I reminisce of my time in Armenia, I realize how I returned with more knowledge, compassion, and bond with Armenia; how I was able to obtain mere love in a country full of misery, and how Armenia will always be part of me, however far I am.

Thoughts on Road back from Artsakh

Zaruhi Avetisyan
(Perm, Russia)

Armenian youth from different parts of the world gathered together to go on a 4-day trip to Artsakh to see and feel  the struggle to rebuild Artsakh as getting it back after war with Azerbaijan. Shoushi, Tigranakert, Stepanakert and Gandzasar – just a few of the places we managed to do in these 4 days.

Over these 4 days I’ve been communicating with Armenians from all over the world. How similar or different we are? A question to be answered by heart not by mind. Armenian blood running down through or veins united us to get to know each other, explore Artsakh and discover our own selves through our identity. Hikes and “tzchanapars” we went through opened the beauty of our land, helped to learn its history and past and to see the perspectives for its growth and development.