Mi experiencia en Armenia con Birthright Armenia

Alin Demirdjian
(Buenos Aires, Argentina)

Buenos Aires, Argentina, 2011 (antes del viaje):

Tenía muchas ganas de volver a Armenia, entonces alguien me comentó algo acerca de un voluntariado y una organización. Eso me llamó la atención. Después una amiga me dio una revista en donde explicaba qué era Birthright Armenia y cómo funcionaba. Eso me llamó aún más la atención. No lo pensé mucho y, un día, hablando con mi mamá, decidí entrar a la página web de BR y llenar el formulario de inscripción. Rápidamente me contactaron y, sin pensarlo, ya estaba planificando mi viaje a Armenia.

15 de Diciembre de 2011, en el avión hacia Armenia:

No podía creer que estaba viajando otra vez a Hayastan. Tenía mucha ansiedad por llegar, mucha emoción y energía.

Armenia, 17 de Diciembre 2011 – 2 de Marzo de 2012:

Dos meses y medio en Armenia…tantas cosas…viví una experiencia increíble, fuerte, intensa y emocionante. Hubo momentos difíciles, por supuesto, pero todo fue parte de la experiencia.

Ir a Armenia con Birthright no es solamente viajar, trabajar de voluntario y volver. Es mucho más que eso…

Yo tuve la oportunidad de conocer la hermosa familia de BR; toda su gente siempre dispuesta a escucharte y ayudarte. Tuve la oportunidad de conocer a otros voluntarios de distintas partes del mundo, con los que compartimos la experiencia, las clases de armenio, los fórums, las excursiones, y tantas otras cosas. Tuve la oportunidad de trabajar de voluntaria con chicos y adolescentes. Tuve la oportunidad de vivir en la casa de una familia armenia, en la que me trataron como una hija más. Tuve la oportunidad de viajar a Karapagh y a otros lugares de Armenia que no conocía. Tuve la oportunidad de caminar por las calles de Yereván, de salir por las noches y hablar y conocer a muchos jóvenes armenios. Tuve la oportunidad de cantar y hacer conciertos. Tuve la oportunidad de ir a conciertos, de ir al teatro, y hasta de ir a protestas. Tuve la oportunidad de hablar y mejorar mi armenio. Tuve la oportunidad de ver Armenia con mis propios ojos.

En fin, muchas oportunidades que se me presentaron a partir del momento en que decidí completar el formulario de Birthright. Por eso es que estoy profundamente agradecida con la organización y con toda la gente que trabaja y trabajó para ella.

Ahora, Buenos Aires:

Es difícil volver después de una experiencia tan intensa en Armenia. El idioma, la gente, la rutina…todo cambia otra vez, pero de a poco uno se va adaptando. ..

Cuando la gente me ve y me pregunta:
– Alin, cómo te fue en Armenia? Cómo te sentías?
Yo siempre respondo:
– Era como estar en casa.

Shad urakh em vor Hayastan gnaci, yerpek chmoranam, yev shutov uzum em veradarnal.

*
Իմ փորձը Հայաստանում Դեպի Հայքով

Բուենոս Այրես, Արգենտինա, 2011 (ճամփորդության առաջ)

Շատ էի ուզում Հայաստան գնալ, ուրեմն ինչ-որ մեկը ասավ մի բան մի կամավորների կազմակերպության մասին: Դա ինձ զարմացրեց: Հետո մի ընկերուհի տվավ մի ամսագիր, որ պատմում էր ինչ է Դեպի Հայքը և ինչպես աշխատում էր: Դա ավելի զարմացրեց: Շատ չմտածեցի և մի օր, մայրիկիս հետ խոսելով, որոշեցի Դեպի Հայքի վեբ կայքը մտնել և գրանցում թերթիկը ամբողջացնել: Շուտով նրանք ինձ գրեցին և առանց մտածելով արդեն իմ ճամփորդություն դեպի Հայաստան ծրագրում էի:

Դեկտեմբերի 15 (ինքնաթիռում դեպի Հայաստան)

Չէի կարող հավատալ, որ նորից գնում էի Հայաստան: Շատ փափագում էի… շատ զգացմունք ու էներգիա ունեի:

Հայաստան, դեկտեմբերի 17 – մարտի 2

Երկու ամիս ու կես Հայաստանում… այքան շատ բաներ… մի անհավանական փորձ ունեցի, ուժեղ և հուզիչ:

Դժվարություններ եղան իհարկե, բայց այդ ամենը փորձառությանս մի մասն էր:

Հայաստան գնալ Դեպի Հայքի հետ միայն ճամփորդել ու կամավորի պես աշխատել չէ… ավելի է:

Դեպի Հայքի գեղեցիկ ընտանիքին ծանոթանալու առիթ ունեցա… ամեն մարդ, որ այնտեղ աշխատում է, միշտ օգնում են և լսում են: Տարբեր ազգությունների կամավերների ծանոթանալու առիթ ունեցա… նրանց հետ շատ բաների մասնակցեցինք. Փորձը, հայերենի դասեր, ֆորումներ, էքսկուրսիաներ…
Երեխաների և երիտասարդների հետ կամավորների պես աշխատելու առիթ ունեցա:
Հայ ընտանիքի տան մեջ ապրելու առիթը ունեցա: Այնտեղ նրանք ինձ իրենց աղջկա պես էին նայում:
Ղարաբաղ և ուրիշ տեղ Հայաստանում ճամփորդելու առիթը ունեցա:
Երևանի փողոցում քայլել, գիշերվա մեջ դուրս գնալ և երիտասարդներ ծանոթանալու առիթը ունեցա:
Երգել և համերգներ անելու առիթ ունեցա:
Համերգներ գնալու, թատրոն գնալու, ցույցերի գնալու առիթ ունեցա:
Հայերեն խոսելու և լավանալու առիթ ունեցա:
Իմ աչքերով Հայաստանը տեսնելու առիթ ունեցա…

Վերջապես, շատ առիթներով, ունեցա շնորհիվ Դեպի Հայքի: Դրա համար ուզում եմ ասել ՄԵՐՍԻ: Մերսի Դեպի Հայքին և մերսի բոլոր մարդիկ, որ այնտեղ աշխատում են կամ աշխատեցին:

Հիմա, Բուենոս Այսրես

Շատ դժվար է վերադառնալ այնքան ուժեղ փորձից հետո… Լեզուն, ժողովուրդը, հնամոլությունը… ամեն նորից փոխվում է:

Երբ մարդիկ տեսնում են ինձ և հարցնում են. «Ալին, ինչպե՞ս եղավ Հայաստան, ինչպե՞ս զգում էիր», ես միշտ պատասխանում եմ. «Տանս մեջ լինելու պես էր»:

Շատ ուրախ եմ, որ Հայաստան գնացի, երբեք չեմ մոռանա և շուտով ուզում եմ վերադառնալ:

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s