Where does it Hurt? Ո ՞րտեղ է ցավում:

Natalie Abrahamian
(Los Angeles, CA, USA)

I vividly remember the day when I first held my tickets in my hand. I think it was on a rainy day in November. It felt very surreal to know that I had been preparing for this trip to Armenia for about two years, and I finally had a concrete departure date. Now, I’ve been back home for about a week, and I can’t help but reflect back to my experience with a smile on my face.

I left my home in America with no expectations whatsoever. Regardless of what my peers and family members advised me to do, I was hesitant to believe that this “cookie-cutter” representation of Armenia was going to be waiting for me 7,000 miles away. I couldn’t have been more right.

Through my experience in the motherland, I was able to expose myself to a unique academic opportunity that was crafted by my own hands, but absorbed by the ears and wounds of local physicians and patients, respectively. My mentors at Fund for Armenian Relief and Yerevan State Medical University profoundly helped ripen my experience in Armenia. It’s such an amazing feeling to be able to discuss new research findings in cholinesterase inhibitor drugs and the concept of health insurance policy with those who not only want to listen, but also want to give.

I can confidently say that I learned much more than I taught during my experience in Armenia. I learned about how green the fields of Kharabagh become during the summertime. I learned about the multiple types of fermented fruit that can be used to distil vodka. I learned about what its like to live without water for a few days. Most importantly, I learned how to push my limits.

Life is never only about the four walls that we find ourselves in. My experience in Armenia helped me break that fourth wall and discover what it feels like to be on the other side.

I want to complete my entry with a little story that will always stay in my heart:

A few days before I left Armenia, I was completing my regular rounds at a nursing home in the Bangladesh region of Yerevan for my geriatric risk prevention intervention project. I had the opportunity to interview about one hundred older adults that day, and almost every single one of them complained about pain, hopelessness, or another issue with their quality of life.

I had finally reached the door of my last older adult of the day. I knocked, and he accepted me into his room with a warm welcome.

I asked him the standardized set of questions, and as I was getting ready to leave, he mentioned that he wanted to share something with me. I listened with open ears.

He said, “Dear girl, look at me. I know that I am completely blind and have no right leg or left arm, but that doesn’t mean anything to me. I have never been happier in my life”.

He then proceeded to ask me to cover my eyes for a few seconds and asked, “ See what I mean?”

Նաթալի Աբրահամյան
(Լոս Անջելես, ԱՄՆ)

Ես հստակորեն հիշում եմ այն անձրեւոտ օրը նոյեմբեր ամսուայ մեջ, երբ ես առաջին անգամ բռնել էի իմ տոմսերը ձեռքերիս մեջ: Շատ տարօրինակ զգացվում էր իմանալը որ, երկու տարուայ Հայաստանի հետ կապուած գործերը պատրաստելից ետք, ես վերջապես մի կոնկրետ մեկնելու օր ունէի: Հիմա, ես արդեն վերադառցել եմ տուն, եւ ժպիտով վերհիշում եմ իմ փորձառություններս:

Ես թողեցի իմ տունը Ամերիկայում առանց ոեվէ մի բան սպասելով: Անկախ այն ինչ իմ ընկերները կամ ընտանիքի անդամները խրատեցին ինձ Հայաստանի մասին, ես տատանվում է հավատալ որ այս ստանդարտացված ներկայացուցչությունը պատրաստ ինձ սպասում էր 7000 մղոն հեռու…

Հայրենիքում, ես կարողացայ ինձ բացահայտել մի հատուկ ուսումնական փորձառության որ կառուցուած էր իմ ձեռքերով, իսկ խորասուզըւած  էր տեղական բժիշկների եւ հիվանդների ականջներից ու վերքերից, համապատասխանաբար. Իմ դաստիարակները Հայ Օգնության ֆոնդից ու Երեւանի Պետական Բժշկական Համալսարանից խորապես օգնեցին ինձ որ հասնեմ իմ նպատակներուս Հայաստանում: Շատ հետաքրքիր է քննարկելը նոր արողջապահական հետազոտության արդյունքները եւ բժշկական ապահովագրության քաղաքականության հայեցակարգը անձերի հետ որ ոչ միայն ցանկանում են լսել, այլ նաեւ նուիրել:

Ես կարող եմ վստահորեն ասել որ ես Հայաստանում նոյն չափով սովորեցի, ինչքան որ սովորացրեցի: Իմացա, թե ինչքան կանաչ են Ղարաբաղի դաշտերը Մայիսին. Իմացա բազմաթիվ մրգային օղիների մասին. իմացա, թե մի քանի օր առանց ջրի ժողովուրդը ոնց է ապրում. Ամենակարեւորը, ես հասկացա թե ինչպես պետք է հաղթահարել իմ սահմանափակումները:

Կյանքը երբեք միայն չորս պատերի մեջ չի հայտնաբերվում: Իմ փորձառությունը Հայաստանում ինձ օգնեց այդ չորրորդ պատը կոտրել ու հայտնաբերել, թե ինչ գտնվում է նրա մյուս կողմը.

Ուզում եմ ավարտել իմ խոսքերը մի պատմությունով, որը միշտ կմնա իմ սրտում –

Մի քանի օր Հայաստան լքելուց առաջ, ես ավարտում էի իմ հերթական բժշկական գործերս Երեւանի Բանգլադեշ շրջանի  ծերունոցում իմ ծերունաբանական ռիսկերի կանխարգելման միջամտության ծրագրի համար: Այդ օրը, ես հնարավորություն ունեցա հարցազրույց ներկայացնել մոտ հարյուր տարեցներին եւ մոտավորապես ամեն մեկը բողոքեց ցավի, հուսահատության, կամ դժուար կյանքի որակի մասին:

Ես վերջապես հասել էի օրուայ իմ վերջին տարեցիին դռան դիմաց. Ես թակեցի դուռը եւ նա ջերմությամբ ընդունեց ինձ –

Ես ներկայացրեցի նրան ստանդարտացված հարցաթերթը: Երբ գործս վերջացրեցի եւ պատրաստվում էի տուն գնալու, նա նշեց որ ինքը ցանկանում էր մի խոսք կիսել ինձ հետ. Ես ուշադրությամբ լսում էի իրան –

Նա ասեց. « Աղջիկ ջան, եթէ խնդրեմ, մի հատ նայի ինձ. Ես գիտեմ, որ ես կույր մարդ եմ առանց աչ ոտք ու ձախ թեւ, բայց դա չի նշանակում, որ կյանքը չեմ վայլում. Ես իմ կյանքումս սրանից ավելի երջանիկ երբեք չեմ եղել:»

Այնուհետեւ նա ուգեց որ ես բակեմ իմ աչքերս մի քանի վայրկյան ու հարցրեց, «Տեսա՞ր »:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s