Մայր Հայաստան (Посвящается моей маме)

Victoria Davydova
(Saint-Petersburg, Russia)

Посвящается моей маме

Մայր Հայաստան

Мы часто сравниваем Родину с матерью. Но задумываемся ли о том, с чем это связано?

Многие могут объяснить это тем, что Родина, родная страна, в которой мы выросли это тот же самый родной дом, где мать заботилась, воспитывала и ругала нас за проступки.

Однако какое количество из нас озвучит обязанности перед Родиной в соответствии с долгом  перед нашими Матерями?

Почему мы так критичны к стране, которая дала наше начало, забывая в этот момент, что если Армения – наша Мать, то ведь какой бы ни была Ваша мама – Вы все равно любите ее.

Родителей не выбирают, Родину тоже? Достаточно ли просто любить Армению безо всяких тому подтверждающих действий?

Вы можете сказать, что любите Вашу родную Маму, безумно скучаете по ней и считаете ее лучшей, в то время как даже забыли, как она выглядит, все ли с ней хорошо, не звоните и не приезжаете ее навестить, чем то помочь, посмотреть в глаза и подержать за руку?

Вряд ли такую любовь можно назвать настоящей.

Вы скажете: «Армения отвергла нас; там невозможно жить; я не могу выносить местный менталитет» и т.д.

Но будьте честны, разве Вы никогда не ругались с родителями? Разве Вы никогда не злились на родную Маму? Разве не причиняла она Вам как физическую, так и душевную боль с самого детства?

Ваш ответ будет: «Это все было в рамках воспитания».

Тогда примите все то, что Вы считаете плохим в Армении – элементом воспитания Вашего духа, характера, силы воли. Примите, и даже если кто-то будет Вас оскорблять, считайте, что это всего лишь слова Вашей Матери в пылу гнева.

Протяните руку Армении, как если бы Вы это сделали в случае примирения с Мамой, сделайте первый шаг, забыв все старые обиды, обнимите Вашу Родину искренне, как обнимаете родную Мать. И вы почувствуете, что между вами больше нет недопонимания, потому что только материнское сердце может прощать, не оставляя сомнений.

В завершении я бы хотела привести небольшую легенду, которую в детстве мне рассказала моя бабушка:

Когда то один юноша влюбился в жестокую девушку и был готов ради нее на все.

Но однажды она спросила его:

-В самом деле, ты любишь меня?

На что он ответил:

– Да, конечно, я люблю тебя больше своей жизни!
– Если так, то, что ты готов отдать мне?
– Все что захочешь, я готов отдать тебе все, что у меня есть!
– Тогда принеси мне сердце своей матери!
– Как? Но ведь, ты просишь меня о невозможном?!
– Значит, ты не любишь меня так сильно, уходи и не возвращайся без того, что я попросила.

Бедный парень ушел от нее в печальном настроении, ведь он не мог осуществить ее желания… Таким он пришел домой. Мать, увидев же его грусть, спросила, в чем дело.

– Понимаешь мама, я влюблен в одну красивую девушку, я люблю ее больше жизни, но она не хочет быть со мной…
– Почему?
– Ей нужно твое сердце в доказательство моей любви…
– Раз так сынок, то возьми его, ведь я твоя мама, и больше всего на свете я хочу твоего счастья.

И он забрал сердце матери и направился к своей любимой. Юноша был так рад тому, что девушка наконец будет с ним, что бежал как ошалелый и споткнулся о камень. Когда он упал, сердце выкатилось из его рук… И вдруг в тот момент он услышал голос, который исходил от вырванного сердца его Матери:

“Джан, сынок, ты упал? Тебе больно? Ес ко цавет танем”
(с армянского:  “я заберу твою боль себе”)

И только тогда он понял, что потерял в своей жизни, и что самым заботливым может быть лишь сердце матери.


Նվիրվում է մայրիկիս

Մայր Հայաստան

Մենք հաճախ ենք համեմատում հայրենիքը մոր հետ: Սակայն մտածու՞մ ենք արդյոք, թե դա ինչով է պայմանավորված: Շատերը կարող են դա բացատրել այն փաստով, որ Հայրենիքը, այն երկիրը, ուր մենք ծնվել-մեծացել ենք, դա այն նույն հարազատ տունն է, որտեղ մեր մայրը հոգ է տարել մեր մասին, դաստիարակել է մեզ ու բարկացել հարկ եղած դեպքում:  Սակայն մեզնից քանի՞սն են կատարում պարտականությունները Հայրենիքի նկատմամբ նույն կերպ, ինչպես հարազատ մայրերի նկատմամբ:

Ինչու՞ ենք մենք այդքան քննադատաբար վերաբերվում մի երկրի, որը տվել է մեզ սկիզբ, ինչու՞ ենք այդ պահին մոռանում, որ եթե Հայաստանը մեր մայրն է, ապա ինչպիսին էլ լինի մայրը, դուք միևնույն է սիրում եք նրան:

Ծնողներին չեն ընտրում, Հայրենիքը նույնպե՞ս: Բավակա՞ն է արդյոք միայն սիրել Հայաստանը առանց դա փաստող որևէ քայլերի:

Դուք կարող եք ասել, որ սիրում եք ձեր հարազատ մայրիկին, անսահման կարոտում եք նրան ու միայն լավն եք ցանկանում, մինչդեռ իրականում մոռացել եք, թե նա ինչ տեսք ունի, լավ է արդյոք, մինչդեռ չեք զանգում նրան ու չեք այցելում, որ ինչ-որ բանով գոնե օգնեք, նայեք աչքերին ու բռնեք ձեռքը… Դժվար թե այդպիսի սերը կարելի է իսկական համարել:

Դուք կասեք. «Հայաստանը մեզնից երես է թեքել, այնտեղ հնարավոր չէ ապրել, ես տանել չեմ կարողանում տեղի մտածելակերպը» ու էլի նման բաներ:  Բայց եկեք ազնիվ լինենք. արդյոք դուք երբևէ չե՞ք վիճել ծնողների հետ, երբևէ չե՞ք բարկացել ձեր մոր վրա, արդյո՞ք նա մանկուց ի վեր ձեզ երբևէ ֆիզիկական ու հոգեկան ցավ չի պատճառել: Ձեր պատասխանը կլինի. «Այդ ամենը դաստիարակության մի մասն էր»:

Այդ դեպքում այն ամենն, ինչ դուք Հայաստանում համարում եք վատ, ընկալեք որպես ոգու, կամքի, բնավորության կոփման ու դաստիարակության մի մաս: Ընկալեք դա այդպես, ու նույնիսկ եթե ձեզ ինչ-որ մեկը վիրավորի, թող դա ձեզ թվա մոր բարկության պես մի բան:

Ձեռք մեկնեք Հայաստանին, ասես դա մոր հետ հաշտվելու մի քայլ լինի: Դուք արեք այդ առաջին քայլը, մոռացեք հին ցավերը, ի սրտե գրկեք ձեր Հայրենիքը, գրկեք ինչպես հարազատ մորը կգրկեիք: Ու դուք կհասկանաք, որ Ձեր միջև չհասկացված բաներ չեն մնա, որովհետև միայն մայրական սիրտը կարող է ներել, ներել առանց երկմտանքի:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s