Invest | Harvest | Digest

Originally posted on kohar minassian:
Yesterday, the Birthright Armenia excursion took me to the ArmAs Winery in the Aragatson Province of Armenia, about an hour away from Yerevan. It was really a relief to be out on the land with…

My Experience in Armenia with Birthright Armenia

Arsen Perosyan

I learned about Birthright Armenia as my holidays in Yerevan were coming to an end  in August 2011. I didn’t want to go back home because I wasn’t getting the feeling that you do when you are ready to go back home from an extended holiday. I had always wished to live in Armenia – to see the fall and winter and the snow-capped mountains.

My family moved to Moscow in the 90’s, when I was four years old, and since then I had only returned once, in 2006.

It was a hot August day when I learned about the Birthright Armenia program from a friend of mine. After a week of contemplation, I applied. The problem was that in the middle of September 2011, I had an appointment for a final interview with a big company in Moscow (with which I had already had several interviews and tests). So I did end up going to Moscow for the interview, because it made sense to me at the time. When it came time to leave and I bid my relatives a farewell, I packed my things into a suitcase, and just three hours before the flight I decided to return the tickets and turn down the interview in Moscow. Looking back now, I realize that, yes, it was crazy decision, but I don’t regret it for one second.

Volunteering in Armenia gave me a unique experience and allowed me to meet many interesting people that were from different parts of the world. There was the Birthright Armenia staff, my colleagues, volunteers from USA, Canada, France, Germany, Argentina etc. – and everyone with their own special personality and experiences. Together, we witnessed, experienced, and understood how Armenia really is different, special, and most of all, ours. Continue reading

Preamble to My Armenian Reality

Anahid Y.

I didn’t come to Armenia to try and make a difference in people’s lives. I am 22, fresh out of college, confused, drowning in my own convoluted sense of self. I have no business entering any space–let alone one as mutable as the South Caucasian one–and announcing to the people therein,  “Let me help you help you.”

I’m not here to try and find myself, either. To benefit from the dram-to-dollar exchange rate as I wander the pubs of Yerevan, explaining in between cigarettes that I’m just on a quest to figure out who I am, man.

I am here to learn. To struggle with language. To hand over my compass. To stand corrected when I assume too much. To fail, and to fall hard.

It isn’t easy. There are days when I am nothing short of a burden to the people who have welcomed me into their homes and workplaces. I flounder through basic tasks, upset the order of things. But I am forgiven endlessly. There is deep wisdom that precedes any mistake I could possibly make; a level of compassion that is infinitely both nurturing and patient. For this, I am forever grateful.

And so I remain, a vestige of certainty and power, submissive to the mutability of this place, where people dance in the aisles, wax lyrical about dark pain and always, always remind me, jana, that this is where I need to be.

An Improbable yet Beautiful Corner of the World

Joseph Hakoopian

From the moment my flight touched down in Yerevan, I began trying to fit in. The best way to do so, I figured, was to learn the language. Aside from fulfilling my responsibilities as an Armenia Volunteer Corps (AVC) member and participating in Birthright Armenia events – and a few bottles of Kotayk here and there – I sat at my desk and studied. After three months, however, I decided that I had memorized enough. I moved from my host family’s apartment to one of my own. I needed space to be me. As I would tell people when they asked, it finally occurred to me Amerikahay em, and that no amount of studying would make me Hayastanits.

When I got back to the States, after nearly six months abroad, I started speaking some Armenian with my father. Quickly, I realized we represent different parts of the Armenian diaspora. Six months after returning home, I have yet to reconcile this difference between us.

“Het ganchir,” he said once as we drove up to the train station.

“Okay! I will!” I replied, before swinging the car door shut. There was no time to think in Armenian. Rather, there was a train to catch. Juggling a coffee, my ticket and the backpack that had slipped from my shoulder and hung from my forearm, I ran onto the platform. The train doors almost closed on me. But there were plenty of seats inside. I slouched across two as my heart slowed to a resting pace.

How do you het ganchir anyway? Call with? Why didn’t he tell me indz zangir? To ring him? That’s what they say in Armenia. Although it does seem a little goofy that everyone there wants to be rung. I don’t know many people, here in the states, who would give me a ring. I thought about this until I arrived in Manhattan and shuttled up the west side to Columbia. Being Armenian was as complicated as it had ever been.

Instead of wrestling with it, I have come to appreciate the fate that guided me to Armenia, complete understanding of my heritage or not. My decision to go had little more than to do with the fact that I knew I needed to know more about Armenian culture. I would also spend a few months prepping American students for the SAT after graduating from Cornell, and I knew that a small group of amazing students in Armenia would need the same preparation months later. Birthright Armenian and the AVC would be glad to have me. From there, I merely booked a flight to an improbable yet beautiful corner of the world.

Before going I had known that I wanted to attend graduate school in New York City, and that Columbia University Teachers College offers an esteemed English Education program, but I wasn’t sure about the school’s location all the way up near Harlem. How could I manage living in Brooklyn and riding trains for nearly two hours a day, to and from school, amidst coursework and student teaching, obligations other universities spread over two year programs? How else but by living in Brooklyn would city life be affordable? I didn’t have any answers. I simply assumed I would find a way to make it happen and submitted my application. Besides, I was far more concerned with my rapidly approaching journey.

In the end, Armenia magnanimously decided things. About the time I was accepted to Columbia, Birthright Armenia introduced me to a remarkable little organization, the Luys Foundation, which works in conjunction with Armenia’s government to sponsor students of Armenian descent in their academic pursuits. During my first meeting with Luys, I barely mentioned Columbia when I was told that I was practically a Luys scholar. Columbia was on the list of schools whose attendees are eligible for scholarship. And so, I went to Armenia intent on answering questions concerning my heritage, and I left with a scholarship and a handful of dear friends.

Karabagh – Artsaj

Alin Demirdjian

Cuatro dias en Karabagh y mi Corazon ya no es el mismo… ¿Que puedo decir? ¿Como puedo expresar tantos sentimientos?

Desde que me subi al marshutka en Yerevan, el camino hacia Artsaj me fue envolviendo y me fue llenando de sensaciones tan intensas que no las puedo expresar… son cosas que solamente se sienten en el medio del pecho, y te hacen suspirar…

Cuatro dias rodeada de aquellas majestuosas montañas, y rodeada de tanta historia; la historia de nuestro pueblo armenio. Que interesante e intesa es nuestra historia, no? Desde que fui a Karabagh no puedo dejar de pensar… ¡Que especial es ser un armenio de la diaspora (un spiurkahay)… porque tenemos doble nacionalidad, y podemos sentir amor por dos paises y dos culturas diferentes… ¡Que emocionante es haber crecido toda mi vida en Argentina, pero siempre rodeada de la cultura Armenia, y ahora estoy aca, en Hayasdan!!

Y cuando fui a Karabagh ese sentimiento se intensifico aun mas… ¡Cuanta historia guardan aquellas inmensas montañas! … ¡Que lindo saber y entender que, a pesar de tantas dificultades, guerras y castigos, nuestra cultura y nuestro amor por la patria sigue vivo e intacto! … y todo gracias a la gente, al pueblo que nunca se dejo vencer: “EL PUEBLO UNIDO JAMAS SERA VENCIDO”.

¿Que puedo decir de Shushi? Tantas cosas y recuerdos que quedaran dentro de mi memoria y de mi Corazon por siempre…

Gracias a Saro, que me contagio un poco de su gran “patriotismo”, de su amor por Karabagh y de sus ideales.

Y gracias a Achod, un enamorado del sol y las montañas, que me supo transmitir su amor por la tierra y la gente que vive sobre ella. Junto con el recorri la Hermosa Shushi, un poquito de la ciudad de Stepanakert, y tambien fuimos a Amaras, que en español significa “g@ sires”… que lindo nombre, no??

Amaras… su iglesia y las ruinas del primer colegio en donde se enseño el abecedario armenio de Mesrob Mashdots… ¡Que importante poder conservar nuestro idioma, nuestro abecedario, nuestra religion y toda nuestra cultura!

En fin, ESTOY FELIZ =) … Karabagh, Shushi, la gente que conoci, las montañas y el intenso silencio, me hicieron recordar una vez mas que yo, Alin Demirdjian, soy Armenia… y ahora, la sangre que corre por mis venas, esta mas viva que nunca…

Artsaj quedara por siempre en mi memoria, en mi alma y en mi piel… y estoy segura de que algun dia regresare.


Ալին Դեմերճյան

Չորս օր Ղարաբաղում և արդեն սիրտըս նույնը չէ: Ի՞նչ կարող եմ ըսել: Ի՞նչպես կարող եմ արտահայտել բոլոր զգացմունքներս: Սկսզբեն, երբ մարշուտկայի մեջ էի, ճանապարհը դեպի Ղարաբաղ ինձի ապաստան տվավ, և շատ ուժեղ զգացումներ լցվեցին իմ հոգին, որ ես հիմա չեմ կարող եմ բացատրել…

Այդ բաները միայն կարող ես զգալ հոգուտ մեջ: Չորս օր լեռների կողմեն և պատմության կողմեն… մեր Հայոց պատմության կողմեն: Ի~նչ հետաքրքիր և ուժեղ է մեր պատմությունը, այնպես չէ՞:

Երբ Ղարաբաղ գացի, սկսեցի մտածել ինչ հետաքրքիր է սփյուռքահայ մը լինել, որովհետև ունենք 2 ազգություններ, և կ’ըրնանք սեր զգալ 2 տարբեր երկիրներու և մշակույթներու հանդեպ: Ինչքան հուզիչ է որ ես մեծացած եմ ամբողջ կյանքըս Արգենտինային մեջ, բայց միշտ հայ մշակույթին մոտիկ, և հիմա այստեղ եմ` Հայասատանում:

Եվ երբ Ղարաբաղ գացի, այդ զգացմունքը ավելի մեծացավ:

Քանի~ պատմություններ կը պահեն այդ մեծ լեռները…Ի~նչ լավ է գիտնալ և հասկանալ որ, դժվարություններից և պատերազմներից հետո, մեր մշակույթը և մեր հայրենիքը կը շարունակե ուժեղ ըլլալ: Եվ ամեն բան հայ ժողովուրդը ըրավ, այն ժողովուրդը որ երբեք չը հանձնվի… ”EL PUEBLO UNIDO JAMAS SERA VENCIDO’’.

Ի՞նչ կարող եմ ըսել Շուշիին մասին: Շատ բաներ և հիշատակներ, որ միշտ իմ հիշողության և իմ սրտիս մեջ պիտի մնան:

Շնորհակալություն Սարոյին, որ ինձի վարակեց իր մեծ հայրենասիրությամբ, իր մտքերով և իր իդեալներ:

Եվ շնորհակալություն Աշոտին`արևի և լեռների սիրահար, որ կրցավ փոխանցել ինձ իր Ղարաբաղի երկրի սերը: Իրեն հետ եղանք գեղցեցիկ Շուշիում, մի քիչ Ստեփանակերտում և նաև գացինք Ամարաս, որ իսպաներեն կը նշանակե “կը սիրես”… ի~նչ սիրուն անուն, չէ՞:

Ամարաս… իր եկեղեցին և դպրոցին փլատակները… այդ դպրոցը, որ եղավ առաջին դպրոցը որտեղ ուսուսանվեց Մեսրոպ Մաշտոցի այբուբենը: Ի~նչ կարևոր է որ կարողանանք պահել մեր լեզուն, մեր այբուբենը, մեր կրոնը և մեր հայկական մշակույթը:

Վերջապես, շատ ուրախ եմ… Ղարաբաղ, Շուշի, բոլոր մարդիկ որոնց հետ ծանոթացա, լեռները և այդ ուժեղ լռությունը, ինծի ըրին հիշեցում, մեկ անգամ ավելի, որ ես, Ալին Դեմիրճյան, հայ եմ… և հիմա իմ արյունը, որ երկաներուս մեջ կը ճամփորդե, ավելի կենդանի է քան երբևէ:

Արցախը պիտի մնա միշտ իմ հիշողության, իմ հոգիին և իմ մաշկին մեջ: Եվ վստահ եմ որ օր մը պիտի վերադառնամ: