In Love

Tatevik Movsisyan
USA, 2013
Image

This summer I fell in love… with Karabagh
In love with the luscious green interweaving with war torn buildings.
In love with the flowers growing out of concrete.
In love with the view of Stepanakert from Shushi.
In love with the magical jontik wanterfall.
In love with the spirit of its beautiful people.
In love with the kid that sang “karabaghtsi” at Gandsasar with so much emotion and heart that it brought me to tears.
In love with the kids hanging out of their windows at the camp in Gandsasar asking if we’d be back tomorrow.

This summer I fell in love…with Yerevan
In love with purple bus number 28 that arrived at 9:15 every morning with enough standing room to get me to work.
In love with the bus driver that smiled and said “khntrem” (you’re welcome) when I said thank you every morning.
In love with the grandpa and granddaughter who got off the same stop as me every morning and walked together hand in hand, telling jokes and laughing joyously.
In love with the breathtaking view of the city from the top of Cascade.
In love with all-you-can-eat crawfish at Station pub.
In love with girls nights with Vernashen wine and cheese.

This summer I fell in love… with Birthright Armenia
In love with all of the people I met.
In love with the nights we sang and danced like there was no tomorrow.
In love with the hats, paneer, pamidor sandwiches we devoured on excursions.
In love with Sanahin, Haghpat, Ohanavank and every other place I would have never ventured if it wasn’t for Birthright.
In love with the office and everyone sitting in it making the magic happen.
In love with the serious security guard who makes wooden boats behind the counter.
In love with the idea of being reintroduced to a city I thought I knew. Thank You Birthright Armenia for showing me how much there is to love in a country where everyone is looking for a reason to leave. My list could go on forever. 

Les Couleurs Sublimes de l’Artsakh

Marie Khatchikian
(France)Image

Me voila revenue de 5 jours intances avec l’organisme “Janapar” afin de baliser des chemins de randonnees dans les montagnes d’Artsakh.

1er jour, j’ai decouvert les montagnes de Shushi. Grandiose ! Un panorama exceptionnel, a la fois sec et d’un vert claire superbe. Parfois il m’arrivait de marcher seule, la tete dans mes pensees : des pensees qui allaient tout droit vers ma famille. J’imaiginais la vie qu’avait pu avoir mon arriere grand mere avant qu’elle quitte le pays lors du genocide. Je pensais a ma grand mere, qui est en France et qui a la maladie d’alzheimer et avec qui je ne pourrai pas partager ces souvenirs…

Un premier jour ou je me suis ressourcee, puisqu’en Armenie ou a Artaskh, je me sens chez moi.

2eme jour, le planning un peu perturbe, nous avons fait une grosse balade avec Raffi, qui est a la tete de ce projet, accompagne de sa femme Tina. L’ambiance etait au rendez-vous, nous formions une bonne equipe avec Varak, un volontaire de la Birthright Armenia et Azqanaz qui fait parti du staff de la Birthright Armenia.

3eme et dernier jour de hiking, nous nous sommes enfonces dans les forets d’Artsakh avec 2 guides pour nous accompagner  ainsi que “Arach”, notre cheval vaillant, qui nous aidait lorsque nous etions fatigues. Le paysage est a couper le souffle. Plus humide que le 1er jour, des couleurs sublimes…

Nous etions seul, dans cette etendue de verdure. 8h de marche au total pour se render au sommet, ca vaut le detour ! Une fois la haut, nous nous sommes retrouves nez-a-nez avec “Kachaghakaberd”. Cette forteresse constuite sur un bout de montagne, comme detachee  des autres, habritait autrefois des guerriers.

Maintenant, je suis de retour a Yerevan, assez nostalgique, je me trouvais bien dans ce petit bout du monde. Merci a Raffi et Tina pour leur gentillesse et ces decouvertes extraordinaire.

Karabagh – Artsaj

Alin Demirdjian
(Argentina)

Cuatro dias en Karabagh y mi Corazon ya no es el mismo… ¿Que puedo decir? ¿Como puedo expresar tantos sentimientos?

Desde que me subi al marshutka en Yerevan, el camino hacia Artsaj me fue envolviendo y me fue llenando de sensaciones tan intensas que no las puedo expresar… son cosas que solamente se sienten en el medio del pecho, y te hacen suspirar…

Cuatro dias rodeada de aquellas majestuosas montañas, y rodeada de tanta historia; la historia de nuestro pueblo armenio. Que interesante e intesa es nuestra historia, no? Desde que fui a Karabagh no puedo dejar de pensar… ¡Que especial es ser un armenio de la diaspora (un spiurkahay)… porque tenemos doble nacionalidad, y podemos sentir amor por dos paises y dos culturas diferentes… ¡Que emocionante es haber crecido toda mi vida en Argentina, pero siempre rodeada de la cultura Armenia, y ahora estoy aca, en Hayasdan!!

Y cuando fui a Karabagh ese sentimiento se intensifico aun mas… ¡Cuanta historia guardan aquellas inmensas montañas! … ¡Que lindo saber y entender que, a pesar de tantas dificultades, guerras y castigos, nuestra cultura y nuestro amor por la patria sigue vivo e intacto! … y todo gracias a la gente, al pueblo que nunca se dejo vencer: “EL PUEBLO UNIDO JAMAS SERA VENCIDO”.

¿Que puedo decir de Shushi? Tantas cosas y recuerdos que quedaran dentro de mi memoria y de mi Corazon por siempre…

Gracias a Saro, que me contagio un poco de su gran “patriotismo”, de su amor por Karabagh y de sus ideales.

Y gracias a Achod, un enamorado del sol y las montañas, que me supo transmitir su amor por la tierra y la gente que vive sobre ella. Junto con el recorri la Hermosa Shushi, un poquito de la ciudad de Stepanakert, y tambien fuimos a Amaras, que en español significa “g@ sires”… que lindo nombre, no??

Amaras… su iglesia y las ruinas del primer colegio en donde se enseño el abecedario armenio de Mesrob Mashdots… ¡Que importante poder conservar nuestro idioma, nuestro abecedario, nuestra religion y toda nuestra cultura!

En fin, ESTOY FELIZ =) … Karabagh, Shushi, la gente que conoci, las montañas y el intenso silencio, me hicieron recordar una vez mas que yo, Alin Demirdjian, soy Armenia… y ahora, la sangre que corre por mis venas, esta mas viva que nunca…

Artsaj quedara por siempre en mi memoria, en mi alma y en mi piel… y estoy segura de que algun dia regresare.

———————————————————————————

Ալին Դեմերճյան
(Արգենտինա)

Չորս օր Ղարաբաղում և արդեն սիրտըս նույնը չէ: Ի՞նչ կարող եմ ըսել: Ի՞նչպես կարող եմ արտահայտել բոլոր զգացմունքներս: Սկսզբեն, երբ մարշուտկայի մեջ էի, ճանապարհը դեպի Ղարաբաղ ինձի ապաստան տվավ, և շատ ուժեղ զգացումներ լցվեցին իմ հոգին, որ ես հիմա չեմ կարող եմ բացատրել…

Այդ բաները միայն կարող ես զգալ հոգուտ մեջ: Չորս օր լեռների կողմեն և պատմության կողմեն… մեր Հայոց պատմության կողմեն: Ի~նչ հետաքրքիր և ուժեղ է մեր պատմությունը, այնպես չէ՞:

Երբ Ղարաբաղ գացի, սկսեցի մտածել ինչ հետաքրքիր է սփյուռքահայ մը լինել, որովհետև ունենք 2 ազգություններ, և կ’ըրնանք սեր զգալ 2 տարբեր երկիրներու և մշակույթներու հանդեպ: Ինչքան հուզիչ է որ ես մեծացած եմ ամբողջ կյանքըս Արգենտինային մեջ, բայց միշտ հայ մշակույթին մոտիկ, և հիմա այստեղ եմ` Հայասատանում:

Եվ երբ Ղարաբաղ գացի, այդ զգացմունքը ավելի մեծացավ:

Քանի~ պատմություններ կը պահեն այդ մեծ լեռները…Ի~նչ լավ է գիտնալ և հասկանալ որ, դժվարություններից և պատերազմներից հետո, մեր մշակույթը և մեր հայրենիքը կը շարունակե ուժեղ ըլլալ: Եվ ամեն բան հայ ժողովուրդը ըրավ, այն ժողովուրդը որ երբեք չը հանձնվի… ”EL PUEBLO UNIDO JAMAS SERA VENCIDO’’.

Ի՞նչ կարող եմ ըսել Շուշիին մասին: Շատ բաներ և հիշատակներ, որ միշտ իմ հիշողության և իմ սրտիս մեջ պիտի մնան:

Շնորհակալություն Սարոյին, որ ինձի վարակեց իր մեծ հայրենասիրությամբ, իր մտքերով և իր իդեալներ:

Եվ շնորհակալություն Աշոտին`արևի և լեռների սիրահար, որ կրցավ փոխանցել ինձ իր Ղարաբաղի երկրի սերը: Իրեն հետ եղանք գեղցեցիկ Շուշիում, մի քիչ Ստեփանակերտում և նաև գացինք Ամարաս, որ իսպաներեն կը նշանակե “կը սիրես”… ի~նչ սիրուն անուն, չէ՞:

Ամարաս… իր եկեղեցին և դպրոցին փլատակները… այդ դպրոցը, որ եղավ առաջին դպրոցը որտեղ ուսուսանվեց Մեսրոպ Մաշտոցի այբուբենը: Ի~նչ կարևոր է որ կարողանանք պահել մեր լեզուն, մեր այբուբենը, մեր կրոնը և մեր հայկական մշակույթը:

Վերջապես, շատ ուրախ եմ… Ղարաբաղ, Շուշի, բոլոր մարդիկ որոնց հետ ծանոթացա, լեռները և այդ ուժեղ լռությունը, ինծի ըրին հիշեցում, մեկ անգամ ավելի, որ ես, Ալին Դեմիրճյան, հայ եմ… և հիմա իմ արյունը, որ երկաներուս մեջ կը ճամփորդե, ավելի կենդանի է քան երբևէ:

Արցախը պիտի մնա միշտ իմ հիշողության, իմ հոգիին և իմ մաշկին մեջ: Եվ վստահ եմ որ օր մը պիտի վերադառնամ:

Déjà un mois que je suis ici au Karabakh!


Achod Papazian
(Ile-De-France, France)

Pour faire le résumé des épisodes précédents, je travaille donc à Shushi, au Naregatsi Art Institute, une structure fondée en 2006 et qui permet aux jeunes Shushetsis de pratiquer l’art sous toutes ses formes. J’y enseigne la guitare et le français. J’ai environ une trentaine d’élèves et c’est un grand plaisir de travailler avec eux. Ils sont curieux, attentifs et doux. Certains d’entre eux sont déjà tombés amoureux de la guitare et c’est tout l’objectif de mon travail. J’enseigne le français quatre fois par semaine en petits groupes, en partant de zéro…kamats, kamats … euuuuh yavash, yavash ! (dans le dialecte d’ici) Ces cours de français sont en même temps des cours d’arménien pour moi, et l’enthousiasme de mes chers élèves rend la tâche passionnante. En somme, j’apprends à enseigner.

A propos de la langue : j’ai décidé de venir au Karabakh afin de ne parler QU’EN ARMENIEN. Pas de français, d’anglais… A Erevan, on me mettait en garde cinq fois par jour : « Mais tu ne comprendras pas leur dialecte, même nous on ne le comprend pas ! »
En effet, le dialecte est hermétique, mais tous ceux que j’ai rencontrés parlent aussi bien ce dialecte qu’un arménien littéraire plus clair qu’à Erevan. En mois, mon niveau en arménien a fait un bond de géant. Je commence à lire de la littérature et à faire des blagues stupides dans ma langue « paternelle ». Continue reading

Trip to Artsakh

Meredith Derian-Toth
(Plymouth, MI, USA)

Each year Birthright Armenia plans several four-day excursion to Artsakh with its participants. This season’s group embarked on their journey at the beginning of May 2011.  It was a fun-filled, informative, learning experience. The trip started out on a high note on our way there, with a bit of fresh, delicious herb filled bread for breakfast, with a beautiful view of mountains on the side of the road.

The ropeway to Tatev was next; it really got our blood pumping.  A fifteen-minute pseudo-ski-lift took us to the Tatev Monastery.  It is unfair to call this beautiful piece of land with varies architectural gems a mere monastery.  Not only is the architecture beautiful, but so is the view.  The rolling green mountains around the Tatevi Vank provided everyone with a perfect backdrop.

Churches are a common theme among Birthright Armenia Excursions.  On Sunday morning, after breakfast with our host families we went on a tour of Shushi starting at the old Mosque.  The fog was dense at 9:30am, between that and the overgrown grass, the Mosque looked a bit creepy, but in an enchanting way. After our tour guide enlightened us with the interesting facts about the Mosque we were on our way to meet with a local NGO, run by a young repat couple including a Birthright alumna. Next was our meeting with the Prime Minister of Artsakh!  Ara Harutunyan was a wealth of information.  He was eager to meet us, learn how each of us were helping Armenia and happy to answer all of our questions.

Continue reading